سلام!

معمولا به ما اینگونه گفته اند که انسان اشرف مخلوقات است!

اما چنین چیزی نه تنها هیچ جایگاه قرآنی ندارد، بلکه تا آنجا که بنده بررسی کرده ام حتی جایگاه دینی هم ندارد!

در احادیث متعدد از ائمه معصومین از انسانها و موجودات مختار دیگری که همچون ما در سیارات دیگر وجود دارند و حتی بسیار بهتر از ما عبودیت خالق می کنند، یاد شده است.

از جهت علمی معادله ای وجود دارد به نام معادله دِرِک، این معادله از حاصل ضرب چند احتمال ساده استخراج می شود:

The Drake equation states that:

where:
N = the number of civilizations in our galaxy with which communication might be possible; and
R* = the average rate of star formation per year in our galaxy
fp = the fraction of those stars that have planets
ne = the average number of planets that can potentially support life per star that has planets
fℓ = the fraction of the above that actually go on to develop life at some point
fi = the fraction of the above that actually go on to develop intelligent life
fc = the fraction of civilizations that develop a technology that releases detectable signs of their existence into space
L = the length of time such civilizations release detectable signals into space

چنانکه می بینید این معادله از ضرب چند عدد مثل تعداد ستارگانی که هر سال در کهکشان راه شیری ایجاد می شوند، درصد ستارگانی که سیاره دارند، درصد سیاره هایی که می توانند حامل حیات باشند، درصدی که حیات در آنها به وجود آمده، درصد آنهایی که امکان رسیدن به حیات هوشمند دارند و درصد آنها که به تکنولوژی بالایی رسیده اند و زمانی که لازم است تا بتوانیم با آنها تماس بگیریم، به تعداد تمدنهایی در کهکشان راه شیری می رسد که امکان برقراری ارتباط بالقوه با آنها را داریم.

آخرین کشفیات بشر در سال ۲۰۰۹ برای معادله دِرِک عدد ۲/۳۱ است. یعنی غیر از کره زمین بر اساس اخرین اطلاعات، حداقل یک کره حامل حیات دیگر در کهکشان راه شیری وجود دارد که به رشدی از تکنولوژی رسیده اند که می توان با آنها ارتباط رادیوئی برقرار کرد! این درحالیست که برآوردهای خوشبینانه عدد معادل ۵۰۰۰ را برای معادله درک محاسبه می کنند!

البته معادله درک اساسا در جستجوی برقراری ارتباط با حیات هوشمند، تنها در کهکشان راه شیری است!

مثلا اگر ضریب fc را از معادله درک حذف کنیم تا به تعداد سیاراتی که دارای حیات هوشمندند اما هنوز دارای تکنولوژی که بتوانیم با آنها ارتباط پیدا کنیم، نیستند، برسیم، آخرین یافته های بشر در سال ۲۰۰۹ به ما می گوید که احتمالا ۲۳۰ سیاره دیگر در کهکشان راه شیری وجود دارند که در آنها حیات هوشمند وجود دارد، اما هنوز نمی توانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم!

از سوی دیگر، ما چند کهکشان در جهان پیرامون خود داریم؟؟؟ برآورد ستاره شناسان آن است که ما چیزی در حود ۱۷۰ میلیارد کهکشان مثل کهکشان راه شیری خودمان در کیهان قابل رویت، داریم!!!

لذا اگر فرض کنیم احتمال وجود حیات هوشمند در آن کهکشانها با کهکشان راه شیری برابر است، براساس آخرین اطلاعات بشر در سال ۲۰۰۹ احتمالا چیزی در حدود ۴۰ هزار میلیارد سیاره در کیهان قابل رویت ماست که در آنها حیات هوشمند وجود دارد!!!!

لذا به گمان حقیر، مسلما ما در جهانی هستیم که سرشار از موجودات هوشمند دیگری غیر از ماست!

و ما به هیچ روی نمی توانیم ادعا کنیم، تنها مخلوقات و بهترین مخلوقات هوشمند حضرت پروردگار هستیم!

با احترام
سپهر محمدی
(برای اطلاعات بیشتر در مورد معادله درک به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://en.wikipedia.org/wiki/Drake_equation)

با سلام!

درود به زنان و مردان قهرمانی که این صحنه را خلق کردند!

درود بر مام وطن که چنین قهرمانانی در آغوش خویش پرورید!

پیشتر عرض کرده بودم، که اعتراض مسالمت آمیز، به نتیجه انتخابات و هر چیز دیگری که مورد اعتراض است، حق مسلم هر ایرانی است.

اما ورود به خشونت، ما را از رسیدن به هر گونه حقی چه از دید مجامع داخلی و چه از دید مجامع بین المللی باز خواهد داشت!

اگر مردم با سنگ خشونت کنند، حاکمان با باتوم و گلوله خشونت خواهند کرد و این برای هیچ کس هیچ نفعی نخواهد داشت!

اما شعار “اعتراض و عدم خشونت” شعار برنده ایست که هیچ کس را یارای مقاومت در مقابل آن نخواهد بود!

در این موقعیت حساس و بحرانی، بازداشت گسترده همان کسانی که دائما بر عدم خشونت تاکید می کنند چه دلیلی دارد؟

از دوستان و هموطنان عزیز استدعا می کنم سخنان پیر سالخورده و صادق سیاست عزت الله سحابی را بشنوند:

خشونت خواست حکومت است، مردم خویشتندار باشند و مبارزه دموکراتیک را طولانی تر و کم هزینه تر کنند

در سایه عقلانیت و عدم خشونت، ایرانی آزاد و آباد در انتظار ما خواهد بود.

در سایه احساسات و خونریزی، نادانان دیگری چون نادانان گذشته، که از پس انقلاب بر روی کار آمدند، بر روی کار خواهند آمد!

با احترام

سپهر محمدی

موسی بن میمون یکی از بزرگترین علمای یهود که درباره او گفته اند از موسی(ع) تا موسی(بن میمون) کسی چون او برنخواسته است را حتما به یاد دارید. مدتی پیش درباره او و کتاب معروف او به نام دلاله الحائرین در این پست توضیح داده بودم.

اکنون قصد دارم با اشاره به نوشته های موسی بن میمون در کتاب دلاله الحائرین روشن کنم که از دید او و از آن مهمتر از دید آنکلوس(Onkelos) مترجم تورات به آرامی که ترجمه او به تارگوم(Targum) معروف است، الوهیم معانی متعددی دارد که یکی از آنها خداوند است!

موسی ابن میمون در کتاب خود به نام دلاله الحائرین چنین گفته است:

انه قد علم کل عبرانی ان اسم “الوهیم” مشترک للالاه و الملائکه و الحکام مدبری المدن. و قد بین آنقولوس المتهود علیه السلام و الصحیح ما بینه ان قوله: وهییتم کالهیم یودعی طوب ورع(پیدایش ۳:۵) یراد به المعنی الاخیر قال و تهون کربربیا ( و تکونون کملوک)(دلاله الحائرین صفحه۲۴ - فصل ۲)
ترجمه: هر عبرانی می داند که نام الوهیم، مشترک است بین خداوند و فرشتگان و حکام گرداننده شهرها، و آنکلوس یهودی(که درود بر او باد) روشن کرده است و صحیح روشن کرده است که ومانند خدا عارف نیک و بد خواهید بود(پیدایش ۳:۵) منظورش آن است که مانند پادشاهان خواهید شد.

تصویر از کتاب دلاله الحائرین، ابن میمون

همچنین او کلا در کتاب عربی خود، که آن را به خط عبری نگاشت،(نه متن فوق که نویسه گردانی کار او به عربی است)، کلمه الله را جایگزین کلمه “یهوه” کرده است و هیچ گاه کلمه الله را برای الوهیم به کار نبرده است. در حالیکه در ترجمه های جدید کتاب مقدس، کلمه الله را برای الوهیم به کار می رود و رب یا خداوند جایگزین یهوه شده است.

او درجای جای کتاب خود، الوهیم را موجودات دیگری جز خدا دانسته است و همچنین این موضوع را به آنکلوس مترجم تارگوم به عنوان یک متخصص کلام سریانی و عبرانی نسبت می دهد:

مثلا در فصل ۲۷ چنین آورده است:

تصویری از کتاب دلاله الحائرین، ابن میمون

تصویر از کتاب دلاله الحائرین، ابن میمون

تصویری از کتاب دلاله الحائرین، ابن میمون

موارد مشابه در کتاب وی فراوان است. از آن گذشته او در کتاب خود میشناه توراه، فرشتگان را به ۱۰ طبقه تقسیم می کند. برای اطلاعات بیشتر به مقاله طبقی بنده فرشته ها در یهودیت در ویکی پدیا مراجعه کنید.

چنانکه ملاحظه می گردد او پایینتر از طبقه ملاکیم، طبقه الوهیم و پایین تر از آن طبقه بن الوهیم(فرزندان الوهیم) و سپس طبقه کروبیان را قرار داده است. که کاملا نشان از آن دارد که الوهیم در عبری، گر چه گاهی به خدا اطلاق شده است ولی در وجه دقیق کلمه، خدا نیست و طبقه ای از فرشتگان لحاظ شده است.

با احترام

سپهر محمدی

شاید برخی از دوستان از عنوان این بحث تعجب کنند! و گمان کنند که این بحث در پست قبلی مطرح شده است! چرا من دوباره آن را پی گرفته ام؟

اما عرض من به دوستان علاقه مند به مطالعه و تحقیق در مورد کتاب مقدس اینست که “خدا” و “خداوند” در ترجمه های فارسی کتاب مقدس، نه یک کلمه بلکه، دو کلمه کاملا مجزا و تقریبا می توان گفت، نا مرتبط هستند!!!

در مورد کلمه الوهیم در عبری و تِئوس در یونانی که معمولا به اشتباه به خدا ترجمه می شوند، در پست قبلی اشاره کردم.
در این پست قصد دارم به کلمه یونانی κυριος(کوریوس) که معادل کلمه عبری אדני (ادونای) است بپردازم.
در این بحث هم همچون بحث قبلی مبانی زیر را پی می گیریم:

• به اصل متن عبری عهد قدیم و متن یونانی عهد جدید در این بحث اعتماد می کنم.
• به دانش مترجمین معروف و شناخته شده کتاب مقدس اعتماد می کنم.
• اما به سلیقه دینی مترجمین کتاب مقدس اعتماد نمی کنم.

هر چند در این زمینه متن یونانی عهد جدید را دارای تحریف می دانم، یعنی معتقدم در بسیاری از موقعیتها، کلمه “یهوه” که نام خاص و اصلی و تنها نام خداوند در کل کتاب مقدس است، توسط نسخه برداران یا مترجمین اولیه اناجیل از آن حذف شده است، اما باز برای استدلال به همین متن موجود یونانی اکتفا می کنم.(گواه این تحریف وجود این کلمه در متن سریانی کتاب مقدس است)
اولا معنای این کلمه چه در یونانی، چه در عبری، به معنی “آقا”، “سرور” و “مولا” است. همچنین برای اطلاق به مرد خانواده یا پادشاه هم استفاده می شود.
احتمالا مترجمین فارسی کتاب مقدس از آنجا که یکی از معانی کلمه “خداوند”، همان “آقا” و “صاحب” است از این کلمه برای القای مفهوم خدایی استفاده کرده اند!
در عهد قدیم عبری، این نام هیچوقت به عنوان جانشین نام یهوه و در اشاره به نام خاص خداوند استفاده نشده است، و همواره به همان معنای “آقا” و “سرور” آمده است.
اما در بسیاری از فرازهای عهد جدید یونانی، این کلمه به ذات اقدس خداوند اشاره می کند، و جانشین کلمه یهوه شده است. و گواه آن نقل قولهایی است که عیسی مسیح از عهد قدیم کرده است و طی آن ما در می یابیم، در متن عهد جدید، کلمه کوریوس به جای کلمه یهوه استفاده شده است.
همچنین در فرازهای متعدد عهد جدید، حواریون عیسی مسیح، او را “آقا” و “سرور” خود می نامند، این مسئله به تنهایی هیچ مسئله ای ندارد! مسلمانان هم پیامبر اسلام و ائمه معصومین را ، سرور و مولای خود می نامند و این از جهت توحیدی هیچ مسئله ای ندارد!
اما مسئله وقتی اتفاق می افتد که هم یهوه(نام خاص خدا در کتاب مقدس)، با کوریوس جانشین گردد، هم عیسی کوریوس خطاب گردد! اینجا است که سر رشته تمام انحرافات در مسیحیت بنیان نهاده می شود!

به هر روی در اینجا به فرازهای متعددی از ترجمه های کتاب مقدس که در آنها کلمات کوریوس یونانی و ادونای عبری به معانی دیگری غیر از “خداوند” استفاده شده است اشاره ای می کنم:

• نمونه ای از مواردی که عیسی مسیح، کوریوس خوانده شده است:

متی ۱۴:۲۸
فارسی قدیم
پطرس در جواب او(عیسی) گفت: «خداوندا(کوریوس)، اگر تویی مرا بفرما تا بر روی آب، نزد تو آیم.»

• در فرازی که به ساره، همسر حضرت ابراهیم، بشارت تولد اسحاق داده می شود، ساره، همسرش ابراهیم را ادونای خطاب می کند:

پیدایش ۱۸:۱۲
فارسی قدیم
پس ساره در دل خود بخندید و گفت: “آیا بعد از فرسودگی‌ام مرا شادی خواهد بود، و آقایم(ادونای) نیز پیر شده است؟”

• حضرت داوود برای اشاره به پادشاه از این واژه استفاده می کند:

اول سموئیل ۲۹:۸
فارسی قدیم
و داود به اخیش گفت: «چه کرده‌ام و از روزی که به حضور تو بوده‌ام تا امروز در بنده ات چه یافته‌ای تا آنکه به جنگ نیایم و با دشمنان آقایم(ادونای) پادشاه جنگ ننمایم؟»

• برای اشاره به “ارباب” در مقابل برده:

متی ۱۳:۲۷
فارسی قدیم
پس نوکران صاحب‌خانه آمده، به وی عرض کردند: “ای آقا(کوریوس) مگر تخم نیکو در زمین خویش نکاشته‌ای؟ پس ازکجا کرکاس بهم رسانید؟”

• همچنین در مثال ده باکره، در اناجیل، باکره ها، داماد را کوریوس خطاب می کنند:

متی ۲۵:۱۱
ترجمه عصر جدید
بعد که آن پنج دختر دیگر برگشتند، فریاد زدند: ‘‌ای آقا(کوریوس)، ای آقا(کوریوس) در را به روی ما باز کن’

از بررسی فراز های فوق در می یابیم که معنی واژه کوریوس و ادونای از دید مترجمین کتاب مقدس از این قرار است:

خداوند، آقا، سرور، (در اشاره به همسر، پادشاه، داماد و ارباب)

همچنین فرهنگ عبری-فارسی حییم نیز، معنی کلمه ادونای را چنین دانسته است:

آقا، مولی، صاحب، ارباب، خداوند

و Strong نیز معنی کوریوس را چنین دانسته است:

supreme in authority, that is, (as noun) controller; by implication Mr. (as a respectful title): - God, Lord, master, Sir.

لذا استدلال اصلی ما تا همین جا کامل می گردد، چرا که روشن می شود که در ترجمه کلمه کوریوس در عهد جدید، سلیقه ای عمل شده است و باز هیچ دلیلی مبنی بر الوهیت عیسی مسیح، در همین کتاب مقدس موجود، وجود ندارد!

همچنین به عنوان نمونه از فرازهایی که عیسی مسیح آنها را از عهد عتیق نقل کرده است و ما از آنها در می یابیم، نام خاص خدا(یهوه)، در عهدجدید یونانی با کوریوس جانشین شده است، به این فراز اشاره می کنم:

مرقس ۱۲:۲۸
فارسی قدیم
و یکی از کاتبان، چون مباحثه ایشان را شنیده، دید که ایشان را جواب نیکو داد، پیش آمده، از او پرسید که «اول همه احکام کدام است؟»
عیسی او را جواب داد که «اول همه احکام این است که بشنو‌ای اسرائیل، خداوند(کوریوس) خدای ما خداوند(کوریوس) واحد است.
و خداوند(کوریوس) خدای خود را به تمامی دل و تمامی جان وتمامی خاطر و تمامی قوت خود محبت نما، که اول از احکام این است.

که اشاره ایست به این فراز در عهد عتیق:

تثنیه ۶:۴
‌ای اسرائیل بشنو، یهوه(یهوه)، خدای ما، یهوه(یهوه) واحد است.

پس یهوه(یهوه) خدای خود را به تمامی جان و تمامی قوت خود محبت نما.

این فراز اشاره ایست به مهمترین آیه توحید در عهد قدیم، به نام شِمع(Shema)، که در عهد جدید نیز، مجددا مورد تاکید حضرت عیسی(ع) قرار گرفته است.(جالب است بدانید هر یهودی موظف است روزی دوبار در نمازهای یومیه این فراز را بخواند.)
چنانکه می بینید در نقل این آیه عبری، در عهد جدید یونانی، نام خاص خداوند(یهوه)، که قاعدتا نباید در ترجمه اصلا تغییری بکند، با کلمه کوریوس جانشین شده است!
اگر این کلمه با هر کلمه خاص دیگری که برای هیچ شخص دیگری کاربرد نداشت، جانشین شده بود، ممکن بود اعتراض وارد نباشد! و آن را تحریف نخواندیم!
اما نام خاص خداوند با کلمه کوریوس جانشین شده است، که به معنی “آقا” و “سرور” است و برای همسر و داماد و افراد متشخص مورد استفاده قرار می گیرد. لذا به این صورت، ما هیچ فرقی بین ذات اقدس خداوند، وجود مبارک عیسی مسیح(علی نبینا و آله و علیه السلام)، داماد یک خانواده، همسر ساره و بسیار بسیار افراد دیگر، نخواهیم داشت! این مثل آنست که در یک داستان چندین شخص بدون اشاره به وجه اختلاف آنها با یک نام خوانده شوند! خوب مسلم است که برای خواننده این تصور به وجود می آید که همه آنها یکی هستند!

البته نکته ترجمه های کتاب مقدس حاضر آنست که هیچگاه حضرت ابراهیم(ع)، یا دامادها یا اربابها، خداوند خوانده نمی شوند،و مترجمین کتاب مقدس مشخصا به دلیل سلیقه شان آنها را خداوند نمی خوانند! اما یهوه، خدای عهد عتیق، و عیسی مسیح، در ترجمه ها به صورت همگون خداوند، خوانده می شوند!!!

به عنوان جمع بندی، توجه دوستان را به این موضوع جلب می کنم که، در قرآن هیچ شخصی و هیچ موجودی در عالم امکان، غیر از ذات اقدس الوهیت، “الله” نامیده نشده است، همانطور که در کتاب مقدس هیچ شخصی و هیچ موجودی، “یهوه” نامیده نشده است!

اما در کتاب مقدس کلمات خدا(تئوس، الوهیم)  و خداوند(کوریوس، ادونای) برای موجودات متعدد و متفرقی از خدایان و قضات و روح و فرشته و انبیاء گرفته تا آقا و همسر و داماد و پادشاه و ارباب به کار رفته است!

و چه کلمه ای کانونی تر و مهم تر از کلمات خدا و خداوند؟؟؟ آیا در هیچ کتاب مقدسی از این کلمه، کلمه ای مهمتر وجود دارد؟ که مترجمین کتاب مقدس به خود این جسارت را داده اند در آن دست ببرند؟

چگونه است در مطالعه ادیان هندو و بودایی دائم با کلمات اصیلی چون “بودا”، “کارما”، “دارما”، “نیروانا” و … مواجهیم! اما مهمترین نام خداوند  در عهد قدیم،یعنی یهوه، چنین مورد بی مهری در عهد جدید یونانی قرار گرفته و اثری از آثار آن در عهد جدید، جز در نسخه سریانی آن، نمی بینیم؟
از این روست که با قدرت ادعا می کنیم در ترجمه های عهد جدید، از متن یونانی، تحریف اتفاق افتاده است! و هیچ تضاد جدی در زمینه توحید، بین کتاب مقدس و قرآن مسلمانان وجود ندارد! تنها خدا، در عهد جدید و عهد قدیم، یهوه است و عیسی مسیح خود تاکید به سزا بر پرستش تنها و تنها یهوه دارد!

با احترام فراوان
سپهر محمدی

همانطور که دوستان احتمالا می دانند، بنده معتقد به تحریف جدی و خیلی عمده ای در کتاب مقدس به خصوص در زمینه توحید نیستم.
عمده تحریفات، به طوری که بسیاری از یهودیان و مسیحیان مسلمان شده اعلام کرده اند در ترجمه های کتاب مقدس اتفاق افتاده است.

در این مطلب و مطلب بعدی، بنده قصد دارم بر اساس متن و ترجمه های کتاب مقدس موجود، که در دست داریم، ثابت کنم که متاسفانه در ترجمه کتاب مقدس، به شدت، تحریف اتفاق افتاده است.

از آنجا که یکی از مهمترین مناقشات اسلام و مسیحیت، خدا خواندن عیسی(ع)، توسط بسیاری از مسیحیان است و در فرازهای متعدد از ترجمه های فارسی عهد جدید، به ادعای مترجمان، عیسی مسیح(علی نبینا و آله و علیه السلام)، یا خود را “فرزند خدا”، خوانده است یا توسط دیگران “خدا” خوانده شده است، بر آن شدم مطلبی در این زمینه، یعنی خدا خواندن عیسی، در اناجیل به رشته تحریر در آورم.

برای آنکه بحث نظم خود را داشته باشد و بدانیم که دقیقا ادعا چیست، بنده فرضیات و ادعای خود را چنین اقامه می کنم:

• به اصل متن عبری عهد قدیم و متن یونانی عهد جدید، در این بحث، اعتماد می کنم.
• به دانش مترجمین معروف و شناخته شده کتاب مقدس، اعتماد می کنم.
• اما به سلیقه دینی مترجمین کتاب مقدس، اعتماد نمی کنم.

آنگاه تنها با مفاد بالا و بدون هیچ افزودنی، یعنی از همین کتاب مقدس موجود و ترجمه های موجود ثابت می کنم که:

در ترجمه کانونی ترین و مهم ترین کلمه کتاب مقدس، یعنی نام مقدس خدا، تحریف جدی اتفاق افتاده است.

امید که ذات اقدس خداوند، ما را در کشف ظرایف کتابهای مقدسش یاری نماید.

همچنین برای دوری از تکلف و اینکه ممکن است، بسیاری از مخاطبین، به زبانهای باستانی چون عبری، سریانی و یونانی، تسلطی نداشته باشند، از این پس، اصول زیر را در نقل آیات، پی خواهم گرفت:

• از نقل متن کامل یونانی و عبری، مگر در موارد خاص پرهیز می کنم.
• در متن ترجمه، کلمات اصلی عبری یا یونانی متناظر را، مقابل کلمه ترجمه شده، ذکر می کنم.
• در نقل متن ترجمه هر آیه، عنوان ترجمه را ذکر می کنم، تا همگی به منبع دقیق متن، واقف گردند.
• توضیحات اضافه را، در مورد آیات نقل شده، در داخل پرانتز ارائه می کنم.

به این نحو تفاوت بین متن اصلی و ترجمه ها برای همه روشن خواهد گردید و به تکلفِ نا آشنایی با الفبای باستانی هم نمی افتیم.

در ترجمه های مختلف فراسی و انگلیسی و عربی اناجیل در بسیاری از آیات مترجمین مدعی الوهیت عیسی مسیح شده اند، ولی معمولا یکی از بحث بر انگیزترین آیاتی که برای اثبات الوهیت عیسی(ع) استفاده می شود، آیه یوحنا ۱:۱ است:

اصل متن یونانی: εν αρχη ην ο λογος και λογος ην προς τον θεον και θεος ην ο λογος
ترجمه فارسی قدیم: در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا(تِئوس) بود و کلمه خدا(تِئوس) بود

همانطور که ملاحظه می گردد در این آیه برای بیان ویژگی لوگوس یا کلمه که همان عیسی مسیح است، از کلمه تِئوس و مشتقات آن که در زبان یونانی کوینی به دلایل مختلف تغییرات جزئی در انتها دارد، استفاده شده است.

توجه خوانندگان عزیز را به این موضوع جلب می کنم، که طبق فرضیاتی که شد، در این بحث، اصل متن یونانی مورد تایید اینجانب است، اما ترجمه ای که تحت عنوان ترجمه فارسی قدیم معروف است مورد تایید بنده نیست، هرچند از دانش این مترجمین برای درک معنای واقعی کلمه یونانی θεος که در انگلیسی Theos خوانده می شود بهره خواهم جست.

همچنین فرض دیگری هم که البته به سادگی قابل اثبات است، می کنم و آن اینست که:

معادل کلمه θεος (تِئوس) یونانی،کلمه אלהים (الوهیم)، در عبری است.

از آن رو این فرض هم لازم است، چرا که ارتباط متن عبری عهد عتیق، با متن یونانی عهد جدید بدون آن ممکن نمی گردد. و اثبات آن هم از مقایسه متن عبری عهد عتیق با ترجمه یونانی عهد عتیق، معروف به سبعینه، کاملا قابل حصول است.
جهت اطلاع خوانندگان کلمه الوهیم، کلمه پر کاربردی در عهد عتیق است و فقط در سفر پیدایش ۲۰۰ بار تکرار شده است.

اما از مقدمه که بگذریم به اصل بحث خواهیم رسید:

اینکه منظور واقعی کتاب مقدس از کلمه تِئوس در یونانی و الوهیم در عبری چیست، مسئله ایست که اکنون قصد پیگیری آن را داریم. بدون شک در بسیاری فرازهای کتاب مقدس این کلمه برای اشاره به خداوند استفاده شده است. البته در فرازهایی که اشاره مستقیم به خداوند است ترکیب ویژه ای به کار رفته است، که من قصد ندارم وارد آن شوم. اما در بسیاری فرازهای عهد عتیق نیز، این کلمه برای اشاره به موجوداتی غیر ذات اقدس خداوند، استفاده شده است.
من به برخی موارد که مترجمین کتاب مقدس صلاح دیده اند، ترجمه هایی غیر از “خدا” برای این کلمه استفاده کنند اشاره می کنم:

پیدایش ۱:۱
فارسی قدیم
در ابتدا، خدا(الوهیم) آسمانها و زمین را آفرید.
—-

پیدایش ۱:۲۷
ترجمه J. W. Etheridge از تارگوم اورشلیم
And the Word of the Lord(Elohim) created man in His likeness, in the likeness of the presence of the Lord(Elohim) He created him

—-

خروج ۲۲:۲۸
ترجمه Darby
Thou shalt not revile the judges(Elohim), nor curse a prince amongst thy people.

—-

خروج ۳۲:۱۷
فارسی قدیم
برای دیوهایی که خدایان نبودند، قربانی گذرانیدند، برای خدایانی(الوهیم) که نشناخته بودند …

—-

تثنیه ۱۰:۱۷
فارسی قدیم
زیرا که یهوه خدای شما خدای خدایان(الوهیم) و رب‌الارباب، و خدای عظیم و جبار ومهیب است…

—-

اول سموئیل ۲۸:۱۳
عصر جدید
پادشاه به او گفت: «نترس. چه می‌بینی؟» زن گفت: «یک روح(الوهیم) را می‌بینم که از زمین بیرون می‌آید.»

—-

مزامیر ۸:۵
فارسی قدیم
تو(یهوه) مقام‌ او(انسان) را فقط‌ اندکی‌ پایین‌تر از فرشتگان‌(الوهیم) قرار دادی‌ و تاج‌ عزت‌ و احترام‌ را بر سر وی‌ نهادی‌.

—-

مزامیر ۸۲:۱
ترجمه تفسیری
خدا(الوهیم) در دادگاه‌ آسمانی‌ ایستاده‌ است‌ تا قضات‌(الوهیم) را به‌ پای‌ میز محاکمه‌ بکشاند.

—-

مزامیر ۸۲:۶
عصر جدید
من گفتم که شما(انبیاء) خدایانید(الوهیم) و جمیع شما فرزندان حضرت اعلی

با بررسی این فرازها، به راحتی قابل استنباط است که از دید مترجمین کتاب مقدس، کلمه تِئوس یونانی یا الوهیم عبری، معانی زیر را داراست:

خدا، کلمه خداوند(یهوه)، قضات، خدایان، فرشتگان، روح و اشاره به انبیاء

همچنین فرهنگ عبری-فارسی حییم کلمه الوهیم را دارای معانی زیر می داند:

خدا، قاضی، فرشته و رسول

و Strong کلمه تئوس را نیز به معانی زیر دانسته است:

gods, God, angels, X exceeding, goddess, godly, X (very) great, judges, X mighty

حال با توجه به مفروضات فوق که عینا از ترجمه های موجود کتاب مقدس اقتباس شده است، سوال من از دوستان مسیحی آن است که، چرا و به چه دلیلی از میان این گستره وسیع معانی برای کلمه الوهیم و تِئوس که مترجمین کتاب مقدس به آن معتقد بوده و هستند، آنها مدعی هستند، که این کلمه در آیه مورد اشاره(یوحنا ۱:۱) و بسیاری آیات دیگر که برای اثبات الوهیت عیسی مسیح مورد استفاده قرار می گیرد، معنی خدا می دهد؟

آیا این تحریف کلام خداوند نیست که در ترجمه ها هر جا از کلمه ای که سلیقه شما اقتضا می کند استفاده کنید؟

تنها اشاره می کنم، این بحث از آنجهت مهم است که قرآن همچون انجیل به روشنی باروری مریم(س) توسط جناب روح را تایید می کند.(قرآن ۱۹:۱۹)، آنچه که در تضاد جدی با اسلام است، خدا خواندن و فرزند خدا خواندن، عیسی مسیح(ع) است.

با نهایت احترام
سپهر محمدی

از آنجا که متاسفانه در این ایام شاهد پخش اعترافات افرادیکه مدتها در حبس و در سلول انفرادی و تحت انواع فشارها بوده اند، علیه خود بودیم، برای آنکه بدانیم چنین رفتاری از نظر اسلامی چه جایگاهی دارد، رجوع به یک حدیث مکرر و تقریبا متواتر از ائمه بزرگوار شیعه، ضروری بود.

با جستجوی مختصری که انجام دادم منابع این حدیث را یافتم، متن حدیث تقریبا توسط هر فارسی زبانی هم قابل درک است:

مَنْ أَقَرَّ بِحَدٍّ عَلَى تَخْوِیفٍ أَوْ حَبْسٍ أَوْ ضَرْبٍ لَمْ یَجُزْ ذَلِکَ عَلَیْهِ وَ لَا یُحَد

هر کس به حدی(از حدود الهی) بر اساس ترس(تخویف)، یا حبس، یا ضرب و شتم، اقرار کند، کیفری به واسطه آن (اقرار) بر او نیست و حدی بر او جاری نمی شود.

این حدیث در کتب متعدد شیعه و با الفاظ متعدد و با معانی یکسان وجود دارد، از جمله بنده در این جستجوی ساده موارد زیر را یافتم:

همانطور که ملاحظه می گردد در بسیاری از کتب حدیثی بابی تحت عناوین مشابه وجود دارد، مثل “باب کسی که در حبس یا از روی ترس اقرار کند”، یا “باب کسی که بعد از ضرب و شتم اقرار به سرقت کند”، که در همگی حکم به بی ارزش بودن چنین اقاریری شده است.

امید که دوستان این قاعده قرآنی را هم فراموش نکنند که:

اى کسانى که ایمان آورده‏اید، اگر فاسقى برایتان خبرى آورد، نیک وارسى کنید، مبادا به نادانى گروهى را آسیب برسانید و [بعد،] از آنچه کرده‏اید پشیمان شوید.(حجرات ۶)

با احترام

سپهر محمدی

حدیث معروف تقلید در تشیع را حتما شنیده اید، معمولا این حدیث به صورت مختصر چنین نقل می شود:

فَأَمَّا مَنْ کَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَى هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوهُ

و اما اگر از دانشمندان دینی کسی بود که نفسش را نگه دارد و از دینش محافظت کند و مخالف هوای نفسش عمل کند، و فرمانبردار امر خدا باشد، بر مردم است که از وی پیروی کنند.

این حدیث یکی از پایه های اصلی استدلال علما مبنی بر جواز شرعی تقلید غیر عالم از عالم است و لذا بر مبنای این حدیث است که اصلا تقلید معنی پیدا می کند، اما متاسفانه و با کمال تعجب، همانطور که خواهید دید، فرازهای بلافاصله قبل و بعد از فراز معروف آن، هیچگاه برای ما نقل نشده است! در فرازهای قبل و بعد، امام به شدت بر علمای فاسد و مفسد تاخته است و آنها را بدترین خلق دانسته است و به شدت تاکید کرده است که علمایی که شایسته تقلید اند معدود و محدوند. و ضرر و صدمه علمای فاسد بر مسلمانان از صدمه یزید بر اسلام بیشتر است! اما متاسفانه، این قسمتها هیچگاه برای ما بازخوانی نشده است!

همچون “لا اله الا الله” که تنها “الا الله” آن نقل شود و “لا اله” آن نقل نگردد!

بنده در اینجا، قصد دارم، این حدیث و به خصوص ترجمه فارسی آن را، که توسط یکی از دوستان عزیز که دستی در زبان عربی دارد و آن را به نیکویی ترجمه کرده است، به صورت کامل نقل کنم!

حدیث خود گویا است:

در تفسیر آیه شریفه:

«و منهم امّیون لا یعلمون الکتاب الا امانىّ و ان هم الا یظنون.» قرآن ۲:۷۸
و [بعضى‏] از آنان[یهودیان] بى‏سوادانى هستند که کتاب [خدا] را جز خیالات خامى نمى‏دانند، و فقط گمان مى‏برند

در بحارالانوار جلد دوم صفحه ۸۹ چنین آمده است:

فردی از امام صادق(ع) سوال کرد: چرا خداوند عوام یهود را به خاطر تقلید از علمای خود و قبول گفتار آنان سرزنش کرده است در حالی که آنان چیزی از کتاب، جز آنچه از علمای خود شنیده بودند، نمی دانستند و راهی برای دستیابی به غیر آن نداشتند؟ و مگر عوام یهود، مثل عامه مردم ما نیستند که از علمای خود تقلید می کنند؟ و چنانچه پذیرش کلام علمای آنها برای آنها مجاز نباشد، پس برای مردم ما هم قبول کردن(گفتار) علمایشان جایز نیست!

آنگاه امام(ع) فرمود: بین عوام ما و علمای ما و عوام و علمای یهود از جهتی شباهت و از جهتی تفاوت وجود دارد. اما در مورد جهاتی که آنها شبیه هم هستند، پس حتما خداوند عوام ما را به خاطر تقلید از علمایشان مذمت می کند، همچنان که عوام آنها را سرزنش کرد. ولی در زمینه هایی که با هم فرق دارند آنها را سرزنش نمی کند!

(آن مرد) گفت: ای پسر رسول خدا،(موضوع را) برایم روشن کن.

امام(ع) فرمود: مطمئنا عوام یهود علمای خود را به (صفاتی از قبیل) دروغگویی آشکار و حرام خواری و رشوه گیری و تغییر احکام واجب به خاطر وساطت ها و رودربایستی ها و سازشکاری ها، می شناختند و می دانستند آنها بسیار متعصب(بر حرف و روش خود) هستند، که به واسطه آن راه های خود را از هم جدا می کنند و هنگامی که از کسی طرفداری می کنند، حقوق کسی را که علیه او تبانی کرده اند، از بین می برند و به ناحق اموال مردم را به کسی که از او جانبداری کرده اند، می بخشند. و به خاطر آنها (که در موردشان تعصب ورزیده اند) به دیگران ظلم می کنند. و می دانستند که (علمای) آنها مرتکب حرام می شوند و به ناچار با فهم قلبی خود در می یافتند که هر کس کارهایی را کند که آنها می کنند، فاسق است و جایز نیست که به عنوان (سخنگوی) خدا و پیامبرانش معتبر شناخته شود.

پس (خداوند) به همین دلیل آنها را سرزنش کرد که از کسی تقلید کردند که (ناسالم بودن) او را می شناختند و می دانستند که قبول خبر او و تصدیق گفتارش و عمل به آنچه آنها را به آن فرا می خوانند، جایز نیست و از کسی که (درستی او را) مشاهده نمی کنند (نباید پیروی کرد) و بر آنها واجب گشت که خودشان در امر رسول خدا که دلایلش آشکارتر از آن است که پنهان شود و واضح تر از آن است که معلوم نباشد، دقت نظر و تامل کنند.

و اما اگر از دانشمندان دینی کسی بود که نفسش را نگه دارد و از دینش محافظت کند و مخالف هوای نفسش عمل کند، و فرمانبردار امر خدا باشد، بر مردم است که از وی پیروی کنند. و اینگونه (افرادی) پیدا نمی شوند مگر تنها بعضی از فقیهان شیعه، نه همه آنها.

پس اگر کسی (از علما) مرتکب کارهای ناپسند و گناهان آشکاری شد، همانند آنچه فقهای عامّه مرتکب شدند، پس از او چیزی قبول نکنید و بزرگی او را (نپذیرید) زیرا که این همه آشفتگی و مخلوط شدن درست و نادرست که در روایات منقول از ما اهل بیت وجود دارد، فقط به خاطر این است که افراد ناسالم سخنان ما را شنیده و نقل می کنند، چنانکه برخی از آنها کسانی هستند که از روی نادانی و کم دانشی سخنان ما را کاملا تحریف کرده و چیز دیگری غیر از اصل آن می سازند و گروهی دیگر عمدا دروغی را به ما نسبت می دهند تا به واسطه آن مال دنیا کسب کنند، که همان توشه آنان به سوی جهنم خواهد بود و برخی از آنها ناصبان و بدخواهانی هستند که نمی توانند (آشکارا) بدگویی ما را کنند، پس مقداری از علوم صحیح ما را یاد می گیرند تا بواسطه آن نزد شیعیان ما آبرویی کسب کنند و ما را نزد بدگویان خود خراب کنند، سپس چند برابر یا چندین برابر آن (مطالب درست)، دروغ به آن اضافه می کنند و به ما نسبت می دهند، در حالی که ما از (گفته) آنها بری هستیم. آنگاه افراد زودباور از شیعیان ما آنها را به عنوان علوم (و سخنان) ما می پذیرند. پس آن (ناصبان) گمراه شدند و گمراه ساختند. و آنان برای ضعیفان شیعه ما زیان بار ترند از سپاه یزید(لعنت الله علیه) برای حسین بن علی(ع) و اصحابش.

زیرا که آنها از شیعیان ما ارواح و اموالشان را می ستانند و این علمای بدکار بدگو(ناصبی) خود را دوستدار ما و دشمن دشمنان ما نشان می دهند و شک و شبهه را در (دل) ضعیفان شیعه وارد می کنند و در نتیجه آنها را گمراه کرده و از رسیدن به راه حق و درست باز می دارند. اما خداوند آن کسی را که، می داند در قلبش چیزی جز صیانت از دین و احترام به ولی خود را نمی خواهد، در دستان (ناپاک) این ریاکاران کافر رها نمی کند و شخص مومنی را سر راه او قرار می دهد تا راه درست را  به او نشان دهد و سپس خداوند این توفیق را به او می دهد تا بتواند سخنان آن (شخص مومن) را قبول کند، که در نتیجه آن خداوند خیر دنیا و آخرت را به او می دهد و جمیع عذاب دنیا و آخرت را برای گمراه کننده او قرار می دهد.

سپس امام(ع) فرمود: که رسول خدا(ص) فرموده است: بدترین علمای امت ما کسانی هستند که مردم را از راه ما گمراه می کنند، دشمنان ما را هم اسم ما می سازند و به مخالفان ما همان القاب ما را می دهند. بر آنها درود فرستاده می شود در حالیکه آنها شایسته لعن الهی هستند. آنها ما را لعنت می کنند در حالیکه ما سرشار از کرامات الهی و درود خداوند و فرشتگان مقرّبش هستیم و ما از درود آنها بی نیاز هستیم.

سپس امام(ع) فرمود: به امیرالمومنین گفته شد بهترین خلق خدا بعد از ائمه هدی که چراغهای روشنی بخش هستند، چه کسانی هستند؟

فرمود: علما، هنگامی که درستکار هستند!

و سوال شد، بدترین خلق خدا بعد از ابلیس و فرعون و نمرود و بعد از آنها که خود را (به ناحق) هم اسم شما می سازند و لقب شما را لقب خود می کنند و توان شما را می ستانند و در ممالک شما فرمانروایی می کنند، چه کسانی هستند؟

فرمود: علما، هنگامی که فاسد می گردند!

(در آن صورت) آنها آشکار کننده باطل ها و پوشاننده حق هستند و در مورد آنهاست که خداوند عزّ و جلّ فرمود: آنها کسانی هستند که خداوند و لعن کنندگان لعنتشان می کنند مگر کسانی که توبه کردند.(قرآن ۲:۱۵۹)

متن عربی حدیث:

قَالَ رَجُلٌ لِلصَّادِقِ ع فَإِذَا کَانَ هَؤُلَاءِ الْقَوْمُ مِنَ الْیَهُودِ لَا یَعْرِفُونَ الْکِتَابَ إِلَّا بِمَا یَسْمَعُونَهُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ لَا سَبِیلَ لَهُمْ إِلَى غَیْرِهِ فَکَیْفَ ذَمَّهُمْ بِتَقْلِیدِهِمْ وَ الْقَبُولِ مِنْ عُلَمَائِهِمْ وَ هَلْ عَوَامُّ الْیَهُودِ إِلَّا کَعَوَامِّنَا یُقَلِّدُونَ عُلَمَاءَهُمْ فَإِنْ لَمْ یَجُزْ لِأُولَئِکَ الْقَبُولُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ لَمْ یَجُزْ لِهَؤُلَاءِ الْقَبُولُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ

فَقَالَ ع بَیْنَ عَوَامِّنَا وَ عُلَمَائِنَا وَ بَیْنَ عَوَامِّ الْیَهُودِ وَ عُلَمَائِهِمْ فَرْقٌ مِنْ جِهَةٍ وَ تَسْوِیَةٌ مِنْ جِهَةٍ

أَمَّا مِنْ حَیْثُ اسْتَوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ ذَمَّ عَوَامَّنَا بِتَقْلِیدِهِمْ عُلَمَاءَهُمْ کَمَا ذَمَّ عَوَامَّهُمْ وَ أَمَّا مِنْ حَیْثُ افْتَرَقُوا فَلَا قَالَ بَیِّنْ لِی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ

قَالَ ع إِنَّ عَوَامَّ الْیَهُودِ کَانُوا قَدْ عَرَفُوا عُلَمَاءَهُمْ بِالْکَذِبِ الصَّرِیحِ وَ بِأَکْلِ الْحَرَامِ وَ الرِّشَاءِ وَ بِتَغْیِیرِ الْأَحْکَامِ عَنْ وَاجِبِهَا بِالشَّفَاعَاتِ وَ الْعِنَایَاتِ وَ الْمُصَانَعَاتِ وَ عَرَفُوهُمْ بِالتَّعَصُّبِ الشَّدِیدِ الَّذِی یُفَارِقُونَ بِهِ أَدْیَانَهُمْ وَ أَنَّهُمْ إِذَا تَعَصَّبُوا أَزَالُوا حُقُوقَ مَنْ تَعَصَّبُوا عَلَیْهِ وَ أَعْطَوْا مَا لَا یَسْتَحِقُّهُ مَنْ تَعَصَبُّوا لَهُ مِنْ أَمْوَالِ غَیْرِهِمْ وَ ظَلَمُوهُمْ مِنْ أَجْلِهِمْ وَ عَرَفُوهُمْ یُقَارِفُونَ الْمُحَرَّمَاتِ وَ اضْطُرُّوا بِمَعَارِفِ قُلُوبِهِمْ إِلَى أَنَّ مَنْ فَعَلَ مَا یَفْعَلُونَهُ فَهُوَ فَاسِقٌ لَا یَجُوزُ أَنْ یُصَدَّقَ عَلَى اللَّهِ وَ لَا عَلَى الْوَسَائِطِ بَیْنَ الْخَلْقِ وَ بَیْنَ اللَّهِ

فَلِذَلِکَ ذَمَّهُمْ لِمَا قَلَّدُوا مَنْ قَدْ عَرَفُوا وَ مَنْ قَدْ عَلِمُوا أَنَّهُ لَا یَجُوزُ قَبُولُ خَبَرِهِ وَ لَا تَصْدِیقُهُ فِی حِکَایَاتِهِ وَ لَا الْعَمَلُ بِمَا یُؤَدِّیهِ إِلَیْهِمْ عَمَّنْ لَمْ یُشَاهِدُوهُ وَ وَجَبَ عَلَیْهِمُ النَّظَرُ بِأَنْفُسِهِمْ فِی أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِذْ کَانَتْ دَلَائِلُهُ أَوْضَحَ مِنْ أَنْ تَخْفَى وَ أَشْهَرَ مِنْ أَنْ لَا تَظْهَرَ لَهُمْ

وَ کَذَلِکَ عَوَامُّ أُمَّتِنَا إِذَا عَرَفُوا مِنْ فُقَهَائِهِمُ الْفِسْقَ الظَّاهِرَ وَ الْعَصَبِیَّةَ الشَّدِیدَةَ وَ التَّکَالُبَ عَلَى حُطَامِ الدُّنْیَا وَ حَرَامِهَا وَ إِهْلَاکِ مَنْ یَتَعَصَّبُونَ عَلَیْهِ وَ إِنْ کَانَ لِإِصْلَاحِ أَمْرِهِ مُسْتَحِقّاً وَ التَّرَفْرُفِ بِالْبِرِّ وَ الْإِحْسَانِ عَلَى مَنْ تَعَصَّبُوا لَهُ وَ إِنْ کَانَ لِلْإِذَلَالِ وَ الْإِهَانَةِ مُسْتَحِقّاً فَمَنْ قَلَّدَ مِنْ عَوَامِّنَا مِثْلَ هَؤُلَاءِ الْفُقَهَاءِ فَهُمْ مِثْلُ الْیَهُودِ الَّذِینَ ذَمَّهُمُ اللَّهُ تَعَالَى بِالتَّقْلِیدِ لِفَسَقَةِ فُقَهَائِهِمْ

فَأَمَّا مَنْ کَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَى هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوهُ

وَ ذَلِکَ لَا یَکُونُ إِلَّا بَعْضَ فُقَهَاءِ الشِّیعَةِ لَا جَمِیعَهُمْ فَأَمَّا مَنْ رَکِبَ مِنَ الْقَبَائِحِ وَ الْفَوَاحِشِ مَرَاکِبَ فَسَقَةِ فُقَهَاءِ الْعَامَّةِ فَلَا تَقْبَلُوا مِنْهُمْ عَنَّا شَیْئاً وَ لَا کَرَامَةَ وَ إِنَّمَا کَثُرَ التَّخْلِیطُ فِیمَا یُتَحَمَّلُ عَنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ لِذَلِکَ لِأَنَّ الْفَسَقَةَ یَتَحَمَّلُونَ عَنَّا فَیُحَرِّفُونَهُ بِأَسْرِهِ لِجَهْلِهِمْ وَ یَضَعُونَ الْأَشْیَاءَ عَلَى غَیْرِ وُجُوهِهَا لِقِلَّةِ مَعْرِفَتِهِمْ وَ آخَرِینَ یَتَعَمَّدُونَ الْکَذِبَ عَلَیْنَا لِیَجُرُّوا مِنْ عَرَضِ الدُّنْیَا مَا هُوَ زَادُهُمْ إِلَى نَارِ جَهَنَّمَ وَ مِنْهُمْ قَوْمٌ نُصَّابٌ لَا یَقْدِرُونَ عَلَى الْقَدَحِ فِینَا فَیَتَعَلَّمُونَ بَعْضَ عُلُومِنَا الصَّحِیحَةِ فَیَتَوَجَّهُونَ بِهِ عِنْدَ شِیعَتِنَا وَ یَنْتَقِصُونَ بِنَا عِنْدَ نُصَّابِنَا ثُمَّ یُضِیفُونَ إِلَیْهِ أَضْعَافَهُ وَ أَضْعَافَ أَضْعَافِهِ مِنَ الْأَکَاذِیبِ عَلَیْنَا الَّتِی نَحْنُ بُرَآءُ مِنْهَا فَیَقْبَلُهُ الْمُسْتَسْلِمُونَ مِنْ شِیعَتِنَا عَلَى أَنَّهُ مِنْ عُلُومِنَا فَضَلُّوا وَ أَضَلُّوا وَ هُمْ أَضَرُّ عَلَى ضُعَفَاءِ شِیعَتِنَا مِنْ جَیْشِ یَزِیدَ عَلَیْهِ اللَّعْنَةُ عَلَى الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ ع وَ أَصْحَابِهِ فَإِنَّهُمْ یَسْلُبُونَهُمُ الْأَرْوَاحَ وَ الْأَمْوَالَ

وَ هَؤُلَاءِ عُلَمَاءُ السَّوْءِ النَّاصِبُونَ الْمُتَشَبِّهُونَ بِأَنَّهُمْ لَنَا مُوَالُونَ وَ لِأَعْدَائِنَا مُعَادُونَ یُدْخِلُونَ الشَّکَّ وَ الشُّبْهَةَ عَلَى ضُعَفَاءِ شِیعَتِنَا فَیُضِلُّونَهُمْ وَ یَمْنَعُونَهُمْ عَنْ قَصْدِ الْحَقِّ الْمُصِیبِ لَا جَرَمَ أَنَّ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ مِنْ قَلْبِهِ مِنْ هَؤُلَاءِ الْعَوَامِّ أَنَّهُ لَا یُرِیدُ إِلَّا صِیَانَةَ دِینِهِ وَ تَعْظِیمَ وَلِیِّهِ لَمْ یَتْرُکْهُ فِی یَدِ هَذَا الْمُتَلَبِّسِ الْکَافِرِ وَ لَکِنَّهُ یُقَیِّضُ لَهُ مُؤْمِناً یَقِفُ بِهِ عَلَى الصَّوَابِ ثُمَّ یُوَفِّقُهُ اللَّهُ‏ لِلْقَبُولِ مِنْهُ فَیَجْمَعُ اللَّهُ لَهُ بِذَلِکَ خَیْرَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ یَجْمَعُ عَلَى مَنْ أَضَلَّهُ لَعْنَ الدُّنْیَا وَ عَذَابَ الْآخِرَةِ

ثُمَّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص شِرَارُ عُلَمَاءِ أُمَّتِنَا الْمُضِلُّونَ عَنَّا الْقَاطِعُونَ لِلطُّرُقِ إِلَیْنَا الْمُسَمُّونَ أَضْدَادَنَا بِأَسْمَائِنَا الْمُلَقِّبُونَ أَنْدَادَنَا بِأَلْقَابِنَا یُصَلُّونَ عَلَیْهِمْ وَ هُمْ لِلَّعْنِ مُسْتَحِقُّونَ وَ یَلْعَنُونَّا وَ نَحْنُ بِکَرَامَاتِ اللَّهِ مَغْمُورُونَ وَ بِصَلَوَاتِ اللَّهِ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِکَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ عَلَیْنَا عَنْ صَلَوَاتِهِمْ عَلَیْنَا مُسْتَغْنُونَ ثُمَّ قَالَ قِیلَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ع مَنْ خَیْرُ خَلْقِ اللَّهِ بَعْدَ أَئِمَّةِ الْهُدَى وَ مَصَابِیحِ الدُّجَى قَالَ الْعُلَمَاءُ إِذَا صَلَحُوا قِیلَ وَ مَنْ شَرُّ خَلْقِ اللَّهِ بَعْدَ إِبْلِیسَ وَ فِرْعَوْنَ وَ نُمْرُودَ وَ بَعْدَ الْمُتَسَمِّینَ بِأَسْمَائِکُمْ وَ بَعْدَ الْمُتَلَقِّبِینَ بِأَلْقَابِکُمْ وَ الْآخِذِینَ لِأَمْکِنَتِکُمْ وَ الْمُتَأَمِّرِینَ فِی مَمَالِکِکُمْ قَالَ الْعُلَمَاءُ إِذَا فَسَدُوا هُمُ الْمُظْهِرُونَ لِلْأَبَاطِیلِ الْکَاتِمُونَ لِلْحَقَائِقِ وَ فِیهِمْ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أُولئِکَ یَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ یَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ إِلَّا الَّذِینَ تابُوا الْآیَة

بحارالأنوار ج : ۲ ص : ۸۹

همانطور که کاندیداهای اصلاح طلب نیز اعلام کرده اند، اعتراض به تقلب وسیع در انتخابات با هر منطقی حق معترضین است!

ما حق داریم با تجمع و تظاهراتهای آرام خیابانی به روند اخذ و شمارش آرای انتخابات ۲۲ خرداد اعتراض کنیم و در خواست کنیم توسط ناظرانی بیطرف یا بین المللی آراء مجددا شمارش شده یا اگر تقلب در آنها وسیع است، انتخابات مجددا برگزار گردد.

این حق طبیعی همه معترضان است و هیچ کس نمی تواند این حق را از آنها بگیرد!

اما سوال اصلی در اینجاست که آیا صدمه زدن به اموال شخصی و عمومی با هیچ منطقی سازگار است؟

آیا هیچ یک از معترضین حق دارد بانکها را به آتش بکشد؟ آیا هیچ یک از معترضین حق دارد سطل آشغالها را به آتش بکشد؟ آیا هیچ یک از معترضین حق دارد به اتومبیلها یا افراد در حال عبور صدمه بزند؟ آیا هیچ یک از معترضین حق دارد شیشه های مغازه ها را بشکند و آیا سرقت از بانکهایی که در مسیر راهپیماییها بوده است صحیح است؟ و با هیچ منطقی سازگار است؟

مسلما اینچنین نیست!

به همه دوستان یاد آور می شوم!

اعتراض مدنی و مسالمت آمیز حق طبیعی آحاد ملت است!

اما صدمه زدن به اموال عمومی و آنچه که از آن تعبیر به اغتشاش می شود، نه تنها خود به تنهایی جرم محسوب می شود، بلکه منجر به آن خواهد شد که حق اعتراض مسالمت آمیز نیز از مردم سلب گردد!

با احترام

سپهر محمدی

در این ایام انتخابات، گاهی در بحث با دوستان و حتی برخی دوستان مذهبی و یا روشنفکر با این استدلال مواجه می شوم که نباید خطاها و اشتباهات و تباهیهای موجود در جامعه را عیان کرد و ریشه های آن را وارسی کرد و هر کس خودش می داند که چگونه به وظیفه اش برای انتخابات عمل کند و نباید فضای جامعه را آشفته کرد!!!

سوال اساسی از این دوستان این است که پس معنای واقعی امر به معروف و نهی از منکر چیست؟

آیا ما واقعا باور کرده ایم که امر به معروف یعنی حفاظت از عدم خروج کاکل دختران از روسری ها و عدم کوتاهی پاچه شلوار پسران؟؟؟!!!

آیا ما واقعا معنای عمیق و عظیم فریضه امر به معروف و نهی از منکر را فراموش کرده ایم؟؟؟

و آنرا به خردی و کم ارزشی وظایف ستاد فرمایشی امر به معروف و نهی از منکر دانسته ایم؟؟؟

قرآن کریم مسلمانان را بهترین امتی در میان تمامی امتها می داند، مشروط بر اینکه فریضه امر به معروف و نهی از منکر را رعایت کنند:

کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّه‏(۳:۱۱۰)

شما بهترین امتى هستید که براى مردم پدیدار شده‏اید: به کار پسندیده فرمان مى‏دهید، و از کار ناپسند بازمى‏دارید، و به خدا ایمان دارید(ترجمه فولادوند)

آیا ما بهترین امت هستیم؟

آیا با پوشش کاکل دختران ما بهترین امتها می شویم؟ یا آنکه با روشن کردن دروغها و دغلها و دزدیها و رسواییها در جامعه مان و اعتراض و تذکر به آنها و بازداشتن حاکمان از خطاها و تشویق و ترغیب آنها به انجام  امور درست، امر به معروف و نهی از منکر انجام می شود؟ و آنگاه می توان امیدوار بود که ما به بهترین امتها تبدیل گردیم!

در احادیث بسیاری توضیحات بیشتری در مورد امر به معروف آمده است، شیخ کلینى در کتاب کافی، ج ۵، ص ۵۶  از امام پنجم حضرت باقر العلوم (ع) روایت نموده است که فرمود:

«انّ الأمر بالمعروف والنهى عن المنکر سبیل الأنبیاء ومنهاج الصلحاء فریضة عظیمة بها تقام الفرائض وتأمن المذاهب وتحلّ المکاسب وتردّ المظالم وتعمّر الأرض وینتصف من الأعداء ویستقیم الأمر».
«امر به معروف و نهى از منکر، راه پیغمبران و طریقه روشن صلحا و شایستگان است. واجب بزرگى است که به سبب آن واجبات دیگر بپاى داشته مى شود و راهها امن، و کسب ها حلال مى گردد و اموال و حقوقى که به ستم و غصب گرفته شده به صاحبانش ردّ مى شود و زمین، معمور و آباد مى گردد و از دشمنان انتقام گرفته مى شود و کارها راست و مستقیم مى گردد».

اگر آن چیزهای سخیفی که حاکمان فعلی، امر به معروف و نهی از منکر میدانند عمل شود، که می شود! چگونه به واسطه امر به معروف و نهی از منکر، راه ها امن، کسب ها حلال و اموال و حقوق که به ستم غصب شده به صاحبانش بر می گردد؟ و زمین آبادان و  از دشمنان انتقام گرفته و کارها درست و مستقیم می گردد؟ آیا این امور مگر با اصلاح امور سیاسی و اجتماعی جامعه اصلاح می شود؟ آیا این امور، مگر با تصویب قوانین درست و اجرای درست آنها و قضاوت عادلانه در جامعه انجام می شود؟

بله، اگر من و شما دست روی دست بگذاریم و دروغهای حاکمان را عیان نکنیم و آنها را به رفتار صحیح دستور ندهیم البته باز هم شریران حاکم ما خواهند بود، چنانکه مولا فرمود:

لا تترکوا الامر بالمعروف و النهى عن المنکر فیولى علیکم شرارکم ثم تدعون فلا یستجاب لکم؛ (نهج البلاغه-کلمات قصار-۴۷)
امر به معروف و نهى از منکر را وامگذارید که بدترین شما حکمرانى شما را به دست گیرند آن گاه دعا کنید و مستجاب نشود.

و همچنین در اهمیت امر به معروف و مقایسه همه اعمال نیک و حتی جهاد فی سبیل الله با آن چنین فرمود:

و ما اعمال البر کلها و الجهاد فى سبیل اللَّه عند الامر بالمعروف و النهى عن المنکر الا کنفثة فى بحر لجى و ان الامر بالمعروف و النهى عن المنکر لایقربان من اجل و لا ینقصان من رزق. و افضل من ذلک کله کلمة حق عند امام جائر؛ (نهج البلاغه-کلمات قصار-۴۷)
و همه کارهاى نیک و جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهى از منکر چون دمیدنى است به دریاى پرموج پهناور. و همانا امر به معروف و نهى از منکر نه اجلى را نزدیک کنند و نه از مقدار روزى بکاهند و فاضل‏تر از همه این‏ها سخن عدالت است که پیش روى حاکمى ستمکار گویند.

واقعا دمیدن در مقابل دریایی طوفانی چه تاثیری دارد؟ تمام نماز و روزه و زکات و همه اعمال نیک و حتی جهاد در راه خدا در مقابل امر به معروف ونهی از منکر از دید امام علی بن ابیطالب چون دمیدنی در مقابل دریای طوفانی است! آیا ما اینها را باور داریم؟ این حدیث به حدی پیش می رود که کلمه حق در پیشگاه سلطان جائر را از همه انواع امر به معروف و از همه جهاد در راه خدا و همه اعمال نیک برتر دانسته است! و البته به روشنی نگرانی شنونده را از صدمات احتمالی آن رفع می کند چرا که توضیح می دهد که امر به معروف، نه از عمر می کاهد و نه باعث کم شدن روزی مقدر الهی می گردد!

از دوستان گرامی استدعا دارم توجه بیشتری به این موضوعات که جدا، شیعه و اسلام به آنها مفتخر است داشته باشند! و امر به معروف و نهی از منکر، که معنای بارز امروزی آن رسوا کردن خیانتها، نادانیها، سوء تدبیرها و وطن فروشیهای برخی حاکمان است از یکسو و توصیه انتخاب حاکمانی بهتر است از سوی دیگر، را در دستور کار خود قرار دهید. و فراموش نکنند که

وَ الْعَصْر، إِنَّ الْانسَانَ لَفِى خُسْرٍ، إِلَّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالْحَقّ‏ِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالصَّبرِْ (سوره عصر)
سوگند به عصرِ [غلبه حقّ بر باطل‏]، که ‏واقعاً انسان دستخوشِ زیان است، مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده و همدیگر را به حقّ سفارش و به شکیبایى توصیه کرده‏اند(ترجمه فولادوند)

با نهایت احترام
سپهر محمدی

گاهی در فضای جامعه، با کسانی برخورد می کنم، که از اینکه جمیله کدیورِ محجبه، در نفی اجباری بودن حجاب صحبت می کند، تعجب می کنند!

از سوی دیگر برخی محافظه کاران به صورتی از حجابِ اجباری صحبت می کنند که انگار جزء لاینفک اسلام است!!!

در این زمینه خوب است بدانیم که در عین اینکه حجاب یک اصل لاینفک اسلامی است اما در هیچ جای قرآن و اسلام حجاب، اجباری دانسته نشده است!

یعنی در هیچ جای قرآن گفته نشده است اگر زنی به حجاب تن نداد بالاجبار حجاب سرش کنید یا مثلا اموری که در این روزگار اتفاق می افتد یعنی خدای نکرده اسید به صورتش بپاشید یا آنها را سوار پاترول کنید و به منکرات ببرید یا هر چیز مشابه دیگری!

حتی مهمترین آیه مربوط به حجاب، به پیامبر اسلام دستور می دهد که به زنان خود بگویید که حجاب سر کنند(که گاهی بی دلیل آن را چادر می دانند) و صحبت از هیچ اجباری در آن نیست! همانطور که دستور به نماز هم به فرزندان لازم است اما به هیچ وجه به معنی اجبار نیست!

یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِأَزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنینَ یُدْنینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلاَبِیبِهِنَّ ذلِکَ أَدْنى‏ أَنْ یُعْرَفْنَ فَلا یُؤْذَیْنَ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحیما(قرآن ۳۳:۵۹)

اى پیامبر، به زنان و دخترانت و به زنان مؤمنان بگو: «پوششهاى خود را بر خود فروتر گیرند. این براى آنکه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند [به احتیاط] نزدیکتر است، و خدا آمرزنده مهربان است.(ترجمه فولادوند)

در اینجا خوب است ببینیم، آیت الله طالقانی از معدود روحانیون روشنفکر و از موسسین نهضت آزادی ایران که به صورت ناگهانی! در ابتدای انقلاب دار فانی را وداع گفت چه نظری داشته است:

آیت الله طالقانی،کیهان ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ :

حتی برای زن های مسلمان هم در حجاب اجباری نیست چه برسد به اقلیت های مذهبی…ما نمی گوییم زنها به ادارات نروند و هیچ کس هم نمیگوید…زنان عضو فعال اجتماع ما هستند…اسلام و قرآن و مراجع دین میخواهند شخصیت زن حفظ شود. هیچ اجباری هم در کار نیست. مگر در دهات ما از صدر اسلام تا کنون زنان ما چگونه زندگی می کردند؟ مگر چادر می پوشیدند؟…کی در این راهپیمایی ها زنان ما را مجبور کرده که با حجاب یا بی حجاب بیایند؟ این ها خودشان احساس مسئولیت کردند. اما حالا اینکه روسری سر کنند یا نکنند باز هم هیچکس در آن اجباری نکرده است.

امید که حداقل از این فکر اشتباه، که گمان کنیم، حجاب اجباری، جزء دین است، خارج شویم!

با احترام

سپهر محمدی