با سلام

از آنجا که متاسفانه در این ایام شاهد پخش اعترافات افرادیکه مدتها در حبس و در سلول انفرادی و تحت انواع فشارها بوده اند، علیه خود بودیم، برای آنکه بدانیم چنین رفتاری از نظر اسلامی چه جایگاهی دارد، رجوع به یک حدیث مکرر و تقریبا متواتر از ائمه بزرگوار شیعه، ضروری بود.

با جستجوی مختصری که انجام دادم منابع این حدیث را یافتم، متن حدیث تقریبا توسط هر فارسی زبانی هم قابل درک است:

مَنْ أَقَرَّ بِحَدٍّ عَلَى تَخْوِیفٍ أَوْ حَبْسٍ أَوْ ضَرْبٍ لَمْ یَجُزْ ذَلِکَ عَلَیْهِ وَ لَا یُحَد

هر کس به حدی(از حدود الهی) بر اساس ترس(تخویف)، یا حبس، یا ضرب و شتم، اقرار کند، کیفری به واسطه آن (اقرار) بر او نیست و حدی بر او جاری نمی شود.

این حدیث در کتب متعدد شیعه و با الفاظ متعدد و با معانی یکسان وجود دارد، از جمله بنده در این جستجوی ساده موارد زیر را یافتم:

همانطور که ملاحظه می گردد در بسیاری از کتب حدیثی بابی تحت عناوین مشابه وجود دارد، مثل “باب کسی که در حبس یا از روی ترس اقرار کند”، یا “باب کسی که بعد از ضرب و شتم اقرار به سرقت کند”، که در همگی حکم به بی ارزش بودن چنین اقاریری شده است.

امید که دوستان این قاعده قرآنی را هم فراموش نکنند که:

اى کسانى که ایمان آورده‏اید، اگر فاسقى برایتان خبرى آورد، نیک وارسى کنید، مبادا به نادانى گروهى را آسیب برسانید و [بعد،] از آنچه کرده‏اید پشیمان شوید.(حجرات ۶)

با احترام

سپهر محمدی